Survivalgame van James Dashner

Het is dan eindelijk zover. Ik heb het laatste deel van Dashners Mortality Doctrine uitgelezen. Een verhaal waar ik weer eens van genoten heb, net zoals zijn Labyrintrenner reeks. Survivalgame gaat voort op Cyberbrein. Michael komt her achter dat de missie die hij voor agent Weber volbracht had niet de missie was die hij dacht te zullen volbrengen. Kaine leeft nog steeds en het VNS ligt nu lam.

Survival game heeft zoals verwacht dezelfde feel als de twee andere boeken. Het is een mengeling van een fantasierijke wereld in de slaap met siencefiction wereld in de wake. Er zitten weer wat wendingen in het verhaal. Michael komt er achter dat Kaine niet hellemaal is zoals hij dacht dat hij was en Weber heeft al hellemaal andere plannen dan zij hem deed geloven. Dat is waar hij achter probeerde te komen. Het geeft weer alom een spannende verhaallijn waar ik van genoten heb. Als Michael er achter komt hoe het werkelijk zit zet hij uiteraard alles op alles om daar een einde aan te maken. Het verhaal springt van het een op het ander en er gebeurd altijd wel iets. Hoewel er één hoofdstuk was waar ik het gevoel had dat Dashner even op de rem ging; dat was een hoofdstuk dat naar mijn gevoel een beetje overbodig was en niet veel bijbracht aan het verhaal. Maar over het algemeen was het boek wel een en al spanning. Het zet je hersenen aan het werk opzoek naar de uitkomst. Een eigenschap die een goed verhaal moet bevatten.


Lees ook: De Hongerspelen


De feel van programmeren — waar ik bij het lezen van dit verhaal al gewend aan ben — is nog steeds niet realistisch, maar dat mag wel. Het geeft een iets of wat hallucinerende kijk op programmeren waar je regels code met elkaar verbind en mengt om zo tot iets nieuw te komen. In het echt gaat programmeren er iets anders aan toe en dat weet ik al te goed. Maar James Dashner weet het al te goed om te bouwen tot een verstaanbare medium. Het is niet zo simpel om iets dat heel abstract is voor de meeste mensen om te buigen tot iets dat de mens wel verstaat en James Dasnher deed dit als geen beter.

Het plot van het verhaal maakt een mooi einde, maar bracht me niet erg hard onder de indruk.. Een tijd geleden zag ik een tweet van James Dashner waar hij in uit de doeken deed dat hij over het plot van de Mortality Doctrine het meest tevreden was tot nu toe. Het plot zette bij mijn niet zoveel op zijn kop en als ik eerlijk mag zijn zorgde het plot van de Hongerspelen trilogie meer voor opschudding bij mij. Ook het plot van De Labyrint Renner trilogie vond ik spannender. Misschien had ik wat teveel verwacht door een onschuldige tweet, maar dat is wat ik voelde. Uiteindelijk vondt ik het een goed verhaal. Ik ben benieuwd naar meer van James Dashner. Maar een pauze en wat nieuws van een ander kan ik wel even tussendoor gebruiken.

Heb je de reviews van Geestesoog en Cyberbrein nog niet gelezen: neem daar dan alvast even de tijd voor.